CEMICUS_ter.log

Terapia logopedyczna ma na celu usprawnienie funkcji komunikacyjnej poprzez stopniowe korygowanie zakłóceń występujących podczas porozumiewania się.

Terapia poprzedzona jest wywiadem, obserwacją oraz przeprowadzeniem specjalistycznych testów. Na tej podstawie logopeda stawia diagnozę i opracowuje program usprawniania.

Podczas pracy z dorosłymi pacjentami, tak samo jak w terapii dzieci i młodzieży, wybór metody usprawniania jest podyktowany rodzajem zaburzenia, indywidualnymi potrzebami pacjenta oraz jego kondycją zdrowotną. Najczęściej stosowane w przypadku dorosłych pacjentów są metody praktyczne, ćwiczenia oddechowe, fonacyjne, artykulacyjne, ćwiczenia słuchu fizycznego, fonemowego i fonetycznego, metody wizualizacji, metody słowne, mające charakter rehabilitacji mowy i usprawniania umiejętności językowych.

Wskazania

  • wady wymowy
  • mózgowe porażenie dziecięce
  • jąkanie
  • niedosłuch
  • dysleksja, dysgrafia, dyskalkulia

Cele terapii

  • usprawnienie motoryki narządów mowy
  • korygowanie wad wymowy
  • poprawienie jakości funkcji językowej, oddechowej, fonacyjnej
  • rozbudowanie zasobu słownictwa czynnego i biernego

Metody

  • ćwiczenia kształtowania oddechu dla mowy, wyrabiania oddechu przeponowego, wydłużanie fazy wydechowej, ćwiczenia ekonomii oddechu, umiejętności synchronizowania pauz oddechowych z całością treści wypowiedzi
  • ćwiczenia głosowe, kształtowania właściwej tonacji, rozciąganie głosek, modulowanie siły głosu i brzmienia głosek w sylabach, wyrazach, zdaniach
  • ćwiczenia słuchowe, usprawnianie odbioru bodźców akustycznych, rozpoznawanie wrażeń słuchowych, ćwiczenia poczucia rytmu i intonacji
  • ćwiczenia wizualizacji, kontroli wzrokowo-dotykowej, objaśniające ułożenie narządów artykulacyjnych według określonego schematu, uczulanie miejsc artykulacji
  • ćwiczenia artykulacyjne, usprawniające funkcjonowanie narządów mowy
    wywoływanie głosek w izolacji, utrwalanie ich poprawnej realizacji w logotomach, wyrazach, zdaniach, z nasileniem głoski trenowanej
  • ćwiczenia fonetycznych modyfikacji, ćwiczenia rytmizujące
  • ćwiczenia leksykalne i rozwijające mowę

W terapii logopedycznej dzieci wykorzystujemy profesjonalne programy multimedialne: Logopedia, Mówiące obrazki, Logo gry, Zabawy słowem, Obrazkowy słownik tematyczny, Wspomaganie rozwoju.

Masaż logopedyczny jest metodą wspomagającą pracę narządów artykulacyjnych oraz regulującą napięcie mięśniowe. Do terapii wykorzystującej masaż logopedyczny kwalifikują się pacjenci z zaburzeniami strefy ustno-twarzowej, chcący poprawić jakość pracy narządów artykulacyjnych, znormalizować napięcie mięśniowe, usprawnić funkcje oralne oraz wesprzeć rozwój mowy.

Ze względu na miejsce stymulowanej strefy masaż logopedyczny dzieli się na:

  • zewnętrzny oraz wewnętrzny

w którym stymulacja odbywa się również wewnątrz jamy ustnej. Czas trwania masażu to 25-30 minut.

Poprzez ćwiczenia logopedyczno-gimnastyczne, manualną stymulację wykorzystującą dociski, rozcieranie i ruchy wibracyjne, neuromotorycznych okolic:

  • żuchwy,
  • warg, podniebienia
  • podbródka,
  • języka, dziąseł.

W skutek aktywizacji pracy mięśni, z wykorzystaniem dostosowanych do potrzeb pacjenta masażerów, następuje regulacja napięcia w strefie ustno-twarzowej, poprawa jakości pracy narządów artykulacyjnych oraz wsparcie rozwoju mowy.

źródła:
Logopedia pytana i odpowiedzi – podręcznik akademicki pod red. Tadeusza Gałkowskiego i Grażyny Jastrzębowskiej
Logopedia – Irena Styczek

Powierzchniowa stymulacja aplikatorami wieloigłowymi jest metodą wspomagającą mobilizację neuromięśniową strefy orofacjalnej  w masażu logopedycznym.

Specjalistyczne gęsto osadzone w podstawie silikonowej igły, wykonane z miedzi, żelaza, niklu, srebra i cynku umożliwiają intensywne pobudzenie receptorów skóry, oddziałując również na uprzednio wyizolowane przez terapeutę mięśnie. Igły stosowane w stymulacji powierzchniowej dzięki swojej strukturze nie kaleczą skóry. Przeciwnie, metoda powierzchniowa aplikatorami wieloigłowymi korzystnie wpływa na przepływ krwi przez mięśnie, dostarczając im tym samym substancji odżywczych.

Technika wykorzystana podczas stymulacji powierzchniowej jest elementem wspomagającym regulację napięcia mięśniowego. Intensywność bodźca mechanicznego, sposób i przebieg  jego aplikacji w zależności od potrzeb pacjenta, oddziałuje na mięśnie strefy orofacjalnej wzmacniając je bądź rozluźniając.

Wskazania: pacjenci z obniżonym i podwyższonym napięciem mięśniowym.
Przeciwwskazania: alergie na tworzywo aplikatora.

 

K-Taping w logopedii stosuje się u pacjentów w różnym wieku, dotkniętych wieloma dysfunkcjami min. polecany jest pacjentom z MPD, Zespołem Downa czy też dorosłym pacjentom po udarach mózgu. Na bazie zbieranych doświadczeń przez K-Taping Academy, metoda dedykowana jest również pacjentom cierpiącym na bóle głowy.

Metoda K-Tapingu okazała się niezwykle skutecznym bodźcem, nie jest bolesna, ale daje wyraźny sygnał do układu priopriocepcji pacjenta. U pacjentów dotkniętych poważnymi schorzeniami neurologicznymi pojedyncze klejenie w obszarze twarzy można stosować bez szybkiej konieczności zdejmowania plastrów.  Używane i rekomendowane przez K-Taping Academy plastry  do klejenia obszaru twarzy przebadane są pod kątem toksyczności i wystąpienia odczynów alergicznych co gwarantuje ich wysoką jakość.

Aplikacja plastrów (aplikacja mięśniowa, aplikacja więzadłowa, aplikacja korygująca, a także aplikacja związana z układem limfatycznym) stosowana jest między innymi w:

  • terapii mowy (np.: wzmocnienie mięśnia okrężnego twarzy),
  • terapii oddechowej (pogłębienie wdechu i wydechu, wzmocnienie sił odwodzących klatkę piersiową),
  • stabilizacji żuchwy,
  • neuralgii nerwu trójdzielnego,
  • porażeniu nerwu twarzowego (uniesienie kącika ust, wspomaganie mięśni),
  • chorobach zatok czołowych,
  • dysfunkcji obszaru skroniowo – żuchwowego (np.: zgrzytanie zębami – aplikacja rozluźniająca),
  • ślinotokach.