CEMICUS_rehabilitacja ruchowa

Metoda NDT-Bobath została stworzona w latach 40 XX w. przez Bertę i Karla Bobath. Od tego czasu jest stosowana na całym świecie, zarówno w terapii dzieci jak i dorosłych.

Początkowo terapia NDT-Bobath stosowana była tylko u dzieci. Obecnie z powodzeniem stosowana u osób dorosłych, przeznaczona jest dla pacjentów cierpiących na zaburzenia funkcji, ruchów oraz kontroli postawy wynikających z uszkodzeń układu nerwowego.

Terapia NDT Bobath powstała w oparciu o doświadczenia w pracy z dziećmi jak i na podstawie współczesnej wiedzy z zakresu kontroli motorycznej, nauczania motorycznego oraz plastyczności układu nerwowego.

Głównymi założeniami NDT Bobath IBITA są:

  • nauczanie motoryczne,
  • plastyczność układu nerwowego,
  • wykorzystanie bodźcowania sensorycznego oraz proprioreceptywnego,
  • normalizacja napięcia mięśniowego (co warunkuje prawidłową postawę i wzorzec ruchowy),
  • prowadzenie pacjenta w kierunku samodzielności poprzez zwiększenie jego własnych zasobów i aktywności,
  • przygotowanie pacjenta do realizacji konkretnych funkcji znajdujących zapotrzebowanie w aktywnościach dnia codziennego,
  • dążenie się do wyhamowywania reakcji nieprawidłowych oraz uzyskania kontrolowanych ruchów selektywnych.

Terapia jest funkcjonalna i przebiega w sposób zaplanowany na kolejne etapy, do osiągnięcia głównego celu. Zadania są przyjemne dla pacjenta i ukierunkowane na przystosowaniu pacjenta do udziału w życiu codziennym z uwzględnieniem jego poziomu aktywności i współistniejących zaburzeń zachowań oraz kontroli motorycznej. Powyższe działania przekładają się na zwiększone możliwości uczestnictwa pacjenta w aktywnościach każdego dnia.

PNF- Prorioceptive Neuromuscular Facilitation (torowanie nerwowo-mięśniowe)

PNF to globalna, całościowa metoda opierająca się na budowie anatomicznej człowieka. Proponuje ruchy naturalne (tzw. wzorce ruchu), czyli przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (tzw. diagonalnych), stwarzających możliwość zaktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego.

Według filozofii PNF, głównym celem każdej sesji terapeutycznej jest pomoc pacjentowi w osiągnięciu najwyższego poziomu funkcjonalnego. Cel ten powinien być zgodny z potrzebami ruchowymi zgłaszanymi przez chorego i wzorowany na naturalnych ruchach zdrowego człowieka. Oznacza to konieczność analizy ruchu pacjenta w odniesieniu do jego prawidłowego fizjologicznego przebiegu. Samodzielność pacjenta jest tu na pierwszym planie.

W metodzie PNF badanie i terapia stanowią integralną całość. Fizjoterapeuta bazuje na pobudzeniu niewykorzystanego potencjału chorego, koncentrując się na mobilizacji rezerw czynnościowych organizmu. Podejście terapeutyczne jest zawsze pozytywne, wzmacnia i wykorzystuje to co pacjent jest w stanie zrobić tak na poziomie fizycznym, jak i umysłowym.

Koncepcja w zależności od potrzeb pacjenta wykorzystuje m.in.:

  • techniki uczące ruchu i koordynacji,
  • techniki stabilizujące,
  • techniki rozluźniające,
  • techniki przeciwbólowe.

Duże znaczenie mają także specjalnie opracowane schematy ćwiczeń funkcjonalnych na macie, nauka chodzenia, usprawnianie funkcji mięśni twarzy, języka oraz funkcji oddychania i połykania.

Ze względu na duże możliwości oddziaływania metoda PNF obecnie znajduje szerokie zastosowanie w rehabilitacji neurologicznej, pediatrycznej, ortopedycznej czy reumatologicznej. Doskonale sprawdza się również w terapii zaburzeń równowagi i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Liczne atuty terapii wg koncepcji PNF sprawiają, że cieszy się ona dużym powodzeniem również w naszym ośrodku.

Kinesiology taping zostało stworzone przez dr Kenzo Kase na początku lat siedemdziesiątych. W metodzie wykorzystuje się rozciągliwe plastry, których parametry zbliżone są do ludzkiej skóry.

Metoda ta bazuje na aktywacji skórnych receptorów dotyku (ciałka Merkla), które wpływają na funkcje nerwowomięśniowe.

Kinesiology taping jest metodą często stosowaną w urazach sportowych, w onkologii, w neurologii, w rehabilitacji pediatrycznej. Celem stosowanych aplikacji jest redukcja bólu, wspomaganie lub hamowanie aktywności mięśnia, zapobieganie urazom, wspomaganie pracy układu limfatycznego, repozycja stawu, jak również wspomaganie mięśni posturalnych i czucia głębokiego (czucie własnego ciała). W zależności od techniki zastosowanej aplikacji plastra może on wspomagać pracę mięśnia, zmniejszać napięcie mięśniowe, aktywować endogenny system znieczulania (działanie przeciwbólowe) oraz wprowadzać korekcję mechaniczną. Kinesiotaping oddziałuje na mięśnie, powięzi, stawy, układ limfatyczny i nerwowy. Jeżeli praca mięśni jest nieprawidłowa, może to skutkować szeroką gamą objawów. Kinesiotaping jest powszechnie stosowanym sposobem terapii dużej liczby schorzeń i urazów narządu ruchu w wielu krajach: Japonia, USA, kraje Europy, Azji. Stosowane specjalne plastry mają elastyczność i grubość zbliżona do ludzkiej skóry. Stosując daną aplikację kinesiotapingu podnosi się epidermę zwiększając przestrzeń pod tkanka podskórną, powodując odciążenie receptorów dając zmniejszenie bólu, ale również polepszenie przepływu krwi i limfy. Stosując plaster na zmienioną chorobowo tkankę uruchamia się proces samoleczenia i przyspiesza regeneracji organizmu.

Główne działanie kinesiotapingu:

  • zmniejsza ból i nienaturalne odczucia skóry i mięśni
  • usuwa zastoje i obrzęki limfatyczne
  • poprawia funkcję mięśni oraz reguluje napięcie powięzi
  • koryguje niewłaściwą pozycje stawu i zwiększa jego zakres ruchu

Wskazania:

  • zespoły bólowe w stanie podostrym i przewlekłym w przebiegu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa
  • dyskopatie
  • choroby zwyrodnieniowe stawów
  • zespoły korzeniowe i rzekomokorzeniowe
  • stany po urazach narządu ruchu
  • hypermobilność
  • hypomobilność
  • entezopiatie ( np. łokieć tenisisty, ostroga piętowa)
  • korekcja wad postawy
  • blizny

Przeciwwskazania:

  • ostre choroby infekcyjne: bakteryjne, wirusowe, grzybicze skóry.

W Ośrodku CEMICUS dla pacjentów dostępne są:

  • bieżnia,
  • urządzenie do aktywnej i pasywnej terapii ruchowej kończyn dolnych i górnych z feedbackiem,
  • cykloergometr.

Stanowią one doskonałą bazę do wykonywania ćwiczeń ogólnousprawniających oraz są ważnym uzupełnieniem codziennej indywidualnej terapii ruchowej.

Ćwiczenia ogólnokondycyjne są ćwiczeniami specjalnie ukierunkowanymi na poprawę ogólnej wydolności i siły mięśniowej ćwiczącego.

Zakres tego rodzaju ćwiczeń jest uzależniony od rodzaju schorzenia i stanu funkcjonalnego pacjenta.

Głównym celem jest zapewnienie dobrej kondycji fizycznej poprzez:

  • utrzymanie i wzmocnienie siły mięśniowej,
  • pracę nad zakresem ruchu w stawach,
  • utrzymanie właściwej sprawności układu krążeniowego i oddechowego.

Podstawowym zadaniem tego rodzaju ćwiczeń jest zminimalizowanie niesprawności fizycznej pacjenta oraz przygotowanie go do dalszej rehabilitacji.